Een deken van rust

Gepubliceerd op 12 december 2019 om 15:43

Beluister met koptelefoon of goede speakers.

De muziek stopte en skipte naar de volgende artiest in zijn afspeellijst. Malik hoorde getokkel op een typmachine en een vrouwenstem die zachtjes de woorden op papier nafluisterde. Het was het begin van The Blue Notebooks van Max Richter, de Duitse componist wiens harmonieën hem deden denken aan de koude zondagochtenden in zijn ouderlijke huis. Zijn moeder liet dan deze muziek, die zo droevig is dat het prachtig wordt, spelen tijdens het ontbijt, waar ze met het hele gezin met fleesedekens tegen elkaar aan kropen om zich op te warmen. De strijkers raakten zijn gevoeligste snaren en dompelden hem onder in een dikke siroop van melancholie, die enkel doorbroken kon worden door de prachtige vioolsolo die er hoopvol doorheen danste. Malik keek naar de sprietjes in het grasveld voor zijn voeten, die wit en stijf stonden door de bevroren ochtenddauw. De bomen waren kaal en kil van de vorst. Het geheel zorgde voor een grijs en wit landschap en een ijzige lucht waarin alle schakeringen vervaagden tot lichte pastelkleuren. Een koud deken was het, dat zijn innerlijke zelf warm hield, en veilig. Veilig voor de drukte die zou komen eens het deken terug van de aarde zou worden weggetrokken in de lente, wanneer mensen zich terug comfortabel genoeg zouden voelen om buiten te komen in de warmte om te dansen en te schreeuwen en te zuipen.

 

Hij legde zijn hoofd achteruit in zijn nek en keek naar de lang uitgerekte witte wolkenflarden in de lucht, die volledig onbeweeglijk waren, alsof ze ook waren vastgevroren aan het hemeldak. Malik besefte toen iets. Het was een moment van zelfontdekking dat een complete ommekeer in zijn gedragingen zou veroorzaken. Hij besefte dat hij rust nodig had om te leven. Dit soort rust. Hij besefte dat hij, ondanks de verwachtingen van zijn omgeving, weinig ambitie had om snel en hoogdravend te leven. Hij begreep dat hij, alhoewel hij familie en vrienden om zich heen nodig had, vooral tijd moest maken om alleen te zijn met zijn gedachten. Het was iets dat hij al altijd had geweten van zichzelf, maar soms is gewoon weten niet genoeg om tot het uiterst simpele inzicht te komen dat je er ook naar moet leven. Dat inzicht kan pas komen als je de alternatieven effectief beleefd hebt. De laatste maanden was dat steeds meer zo geweest. De cognitieve dissonantie tussen enerzijds het ondersteunen van de idealen die aan de grondslag lagen van Fly-over en anderzijds het besef dat deze extreme levensvorm niet voor hem was weggelegd, had hem maandenlang in twijfel doen leven en hem mentaal op zijn knieën gebracht. Maar nu was het klaar en duidelijk voor hem. Hij zou altijd actief dit soort rust moeten opzoeken om gelukkig te zijn. Hij kon nog steeds de achterliggende ideologie van het kamp steunen en in woorden en daden verspreiden, maar hij hoefde niet per se zelf in de kern te zitten. Een perifeer oordeel is van even groot belang en het zou hem de rust kunnen bieden om met een helder hoofd en een rustige maag over de zaken na te denken. Hij zou zelf de moeite moeten doen om traagheid te vinden. Bij elke stap, elke keuze die hij vanaf nu in zijn leven zou maken, zou hij dit beeld voor ogen houden en zich afvragen of het hem daartoe zou brengen: een sereen en bedachtzaam leven in rust.

 

De wolken bleven bewegingsloos hangen, de takken van de bomen stonden doodstil. Hier tikte de klok niet. Alles bleef rustig stilstaan. Het enige dat een indicatie gaf van het verloop van tijd was de serene muziek in zijn oren, een samenspel van diepe bassen en hoge, treurende violen. Het tijdloos moment overviel hem en bracht hem tot zijn hoogste bewustzijn, waarbij het besef van de opsluiting in zijn menselijk lichaam wegviel en hij één werd met de omgeving. Tot plots een gedachte als een speer door zijn nek bij hem binnenschoot en een rilling veroorzaakte door zijn lichaam, langsheen zijn wervels tot het zijn maag en darmen pijnigde: de les moest al begonnen zijn. Hij schoot recht en keek op de verouderde digitale klok met grote rode cijfers die aan de andere kant van de glazen wand tussen hem en de inkomhal van de campus hing. ‘9:13’ gaf die aan, nog twee minuten om binnen te mogen. Malik onttrok zichzelf van zijn wens en stortte zichzelf in zijn plicht. Hij vluchtte naar binnen en naar boven, zodat hij achteraan in het auditorium kon binnensluipen zonder te veel de aandacht te trekken.

Mis geen enkel verhaal, volg mij op:

Een verhaal gemist? Lees ze hier:


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.