Homo Universalis

Gepubliceerd op 9 december 2019 om 09:11

"De Homo Universalis: het ondoorgrondelijke ideaalbeeld van de mens dat leeft in de hoofden van jonge, idealistische studenten. Ze staan op het punt hun maatschappelijke meerwaarde te ontwikkelen, om dan te ontdekken dat van hen niet méér verwacht wordt dan onzinnig papegaaiwerk. ‘Specialiseren’, noemen ze dat. Ze komen terecht in opleidingen die ervoor zorgen dat ze voor de rest van hun leven vastzitten in één specifiek takenpakket: de handelsingenieur die grote stromen data ontleedt; de sociaal-wetenschappelijke doctorandus die is aangewezen op een academische carrière, omdat diens skills niet bruikbaar zijn in de privésector; de wiskundige die voor de rest van zijn leven op een scherm zit te staren om berekeningen te maken voor kleine onderdelen van industriële apparaten… Is dat echt waar wij voor gemaakt zijn? Hadden onze voorouders ook dergelijke specialisaties? Zou er zoiets geweest zijn als de peulvruchtenkenner van de stam, die elke gevonden voedseleenheid tot in het kleinste detail zou bestuderen om te voorspellen welke smaak en voedingswaarde ze zouden hebben? Nee, ik geloof van niet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat meer dan de helft van ons met sluimerende depressieve gevoelens en minderwaardigheidscomplexen kampt, buiten die enkele uitzonderingen die het lef hebben gehad om hun middelvinger op te steken naar het schoolsysteem en besloten hebben dat ze zelf wel hun weg in het leven kunnen bepalen. Kudos aan hen! Ik had gehoopt dat de universiteit mij verlichting zou brengen, maar na één jaar op de ongemakkelijke banken van verouderde aula’s te hebben doorgebracht, luisterend naar uitgebluste proffen die nooit een degelijke opleiding hebben gehad in mentorschap - dat valt namelijk buiten hun specialisatie - was die hoop op iets nieuws in mijn leven volledig verdwenen.

 

Het kamp veranderde echter alles.

 

Ik leef nu terug op in mijn studies, omdat ik gepassioneerd kan praten met medestudenten uit andere vakgebieden die hun gewaardeerde input leveren in de projecten die we samen opzetten. Het stelt ons in staat om op holistische wijze problemen op te lossen, met elk zijn of haar input, vanuit elks specialisatie zou je kunnen zeggen, maar vooral vanuit ieders passie en talent. Ik ben altijd uitzonderlijk goed geweest in wiskunde en fysica, maar mijn interesse lag vooral bij sociale fenomenen. Op aanraden van zowel mijn ouders als mijn leerkrachten ben ik echter toch wiskunde gaan studeren. Na een jaar had ik een hopeloze socio-culturele achterstand opgelopen. Mijn geest hunkerde naar meer, maar mijn dikke boeken verplichtten me om al mijn tijd door te brengen in de wereld van abstracte formules, die mij niet hielpen in het verkiezen van politici die het waardig waren om een rode stip naast hun naam te krijgen vanwege mij. Waarom kon ik mijn talenten niet inzetten op een manier die mij een bredere blik op de mens en maatschappij gaf?

 

Wel, nu kan dat dus, bijvoorbeeld in het recente project dat ik samen met de burgerlijk ingenieurs en communicatiemanagers heb volbracht. Voor een campagne voor de NGO ‘Recht op solidariteit’ hadden we een groot scherm, gemaakt uit honderden afgedankte screens, op het Zuidplein geplaatst. Daarop stond, in witte letters op zwarte achtergrond, volgende boodschap:

 

Afschaffen van cash… hoe zit het dan met de bedelaars?

 

Met daaronder in kleinere letters:

 

‘Of is dat niet alles wat ze nodig hebben?’

 

Het speelt in op de recente beslissing om de productie van fysiek geld volledig stop te zetten en helemaal over te schakelen op digitaal betalen. De campagne was simpel, maar efficiënt. Het was zelfs niet nodig de naam van de organisatie erbij te zetten, die niet wilde dat de boodschap verward werd met reclame. In twee weken tijd was de hoeveelheid kleren en spullen die werden ingeleverd voor daklozen vervijfvoudigd. Het was een magnifieke actie, die het nationale nieuws haalde. Wat was mijn rol daarin? Wel, laten we zeggen dat de berekeningen om de screens op de meest efficiënte wijze met elkaar te verbinden niet de simpelste zijn. Wind op een groot oppervlak kan bovendien een probleem vormen, één dat de nodige  berekeningen vergde om ervoor te zorgen dat het scherm niet op een dag op de hoofden van onwetende voorbijgangers zou belanden. Maar het belangrijkste is misschien nog dat ik samen met enkele psychologen onderzoek heb gevoerd naar het kijkgedrag van mensen, om te ontdekken wat de beste frequentie zou zijn om de boodschap te doen opflikkeren en terug te doen verdwijnen, zodat zoveel mogelijk mensen op het plein bewust naar het scherm zouden gekeken hebben.

 

Eigenlijk hoorde ik geen deel uit te maken van deze opdracht, maar je kan het die eerstejaars niet kwalijk nemen dat ze mij, algemeen beschouwd als de beste wiskundige van het kamp, kwamen opzoeken. Ik heb er de verdiende erkenning voor gekregen, maar bovenal heb ik er veel voldoening uit gehaald. Het schetst ook de openheid van werken in het kamp. Er zijn geen tussenschotten, geen structurele scheidingen tussen wat verschillende studenten doen. Heb ik iemand nodig die iets kan wat ik niet kan of op een andere manier nadenkt over zaken, dan loop ik gewoon één van de grote studietenten binnen en vraag ik of iemand mij kan helpen. Er zijn altijd wel bereidwillige studenten, die het als een opportuniteit ervaren om nieuwe vaardigheden te ontdekken. Dat is nog één van de voordelen van het kamp: hier zitten de meest geëngageerde jongeren, het kruim van de studentenpopulatie zou je kunnen stellen. Hier zitten mensen die weten waarom ze studeren en bereid zijn hun comfort ervoor op te geven. Onze professionele en persoonlijke ontwikkeling drijft ons, onze samenwerkingen dragen ons. Hier werken ingenieurs samen met geneeskundigen aan gezondere stralingstoestellen, biologen helpen economen de werking van efficiënte dierenrijken te begrijpen en politicologen werken samen met geschiedkundigen die nu ook toekomstwetenschappen aangeleerd krijgen. Leerlingen van de koksschool helpen chemici met structuur aanbrengen in het labo, zoals in een grootkeuken, en beeldhouwers leren de toekomstige chirurgen hoe ze een gevoel van de hardheid van botten kunnen krijgen op basis van het gehoor. Iedereen werkt met iedereen samen, ten voordele van ieders groei. De Homo Universalis mocht dan lang ongrijpbaar lijken, maar Fly-over vormt deze droom om tot waarheid..."

 

(Fragment uit het dagboek van Fly-over student Nabil Etfouh - 9 december 2039)

 

Mis geen enkel verhaal, volg mij op:


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.