Malik

Malik groeide op in één van de arme satellietgemeentes van Gent. Zijn ouders zijn het typische slachtoffer van gentrificatie. Door beperkte financiële slagkracht en sociale ondersteuning konden ze zich geen verblijfplaats in de stad meer veroorloven. Hun huidige woonplaats ligt geografisch niet zeer ver van Gent, maar hun mobiliteitsmogelijkheden zijn beperkt aangezien ze net buiten het splinternieuwe openbaar vervoersnetwerk vallen en dus aangewezen zijn op de weinige oude en trage treinen die uit hun gemeente vertrekken richting Gent. Een ellenlange pendel naar zijn campus Politieke en Sociale Wetenschappen is het gevolg voor Malik. Zijn penibele situatie noopte hem tot de drastische beslissing om van het studentenkamp zijn nieuwe thuis te maken. Zo valt hij in lijn met de vele andere studenten die er aanvankelijk zaten uit noodzaak.

 

Malik is bovenal een rustige jongen, die uit onzekerheid liefst té overweldigende sociale situaties vermijdt. De frustratie die zijn ouders hebben opgelopen door de discrepantie tussen hun hoger diploma en hun precaire sociale situatie liep zodanig hoog op dat het zich heeft omgezet in opgave en een complete terugtrekking van het sociaal-maatschappelijk leven. Door dit overgedragen trauma heeft Malik te kampen met een minderwaardigheidscomplex. Hij vecht met sociale angsten en psychosomatische aandoeningen. In zijn constante worsteling met het leven is Malik vaak op zoek naar schoonheid en sereniteit. Muziek, verhalen, dagdromen en games bieden voor hem een vlucht uit de realiteit. In het studentenkamp is het echter moeilijk de nodige tijd en ruimte te vinden om zijn mentale creativiteit de vrije loop te geven.

 

Ondanks zijn asociale introversie is hij zeer geliefd bij zijn medestudenten, die hem beschouwen als een vriendelijke en toffe metgezel die te vertrouwen is. Vriendschap sluiten met Malik lijkt dan ook voor velen vanzelf te gebeuren, soms zelfs buiten zijn wil om. Het helpt hem dat hij niet alleen is, maar toch heeft hij vaak moeite met het vinden van meerwaarde en diepgang in zijn sociale banden. Tot hij iemand tegen het lijf loopt met wie de natuurlijke klik zo sterk is dat hij zich kan open stellen voor diepgaande affectie…

 

Sofi

Het is moeilijk om nog zo’n boekenwurm als Sofi te vinden in het doorgedreven digitale tijdperk. Waarschijnlijk zit de bibliotheekmuur die haar ouders in haar kamer hadden geïnstalleerd sinds ze klein was er ergens voor tussen. Op jongere leeftijd was die gevuld met talloze kinderboeken die ze hadden gekocht, afgedrukt of zelf getekend, later werden de rekken gradueel meer gevuld met eerst tienerliteratuur, vervolgens klassieke werken en uiteindelijk ook sociaal-maatschappelijke non-fictie. De té trage omslag van het traditionele onderwijs zorgde ervoor dat de diversifiëring in de klaslokalen niet snel genoeg ging voor haar ouders, die vonden dat Sofi te weinig mentale groeiruimte had in de vaste curricula. Ze werd dan ook thuis onderwezen door haar vader, gewezen leerkracht esthetiek die zich nu had toegelegd op het schrijven en tekenen van kinderboeken.

 

Veel vroeger dan haar leeftijdsgenoten leerde ze kritisch denken, zelfstandig projectjes afwerken en inhoudelijke keuzes maken. Het belang van culturele bagage om sociale fenomenen te kunnen plaatsen zag ze al snel in. Ze begreep algauw dat adequaat taalgebruik een belangrijke rol zou spelen in de kansen die het leven haar zou bieden en schreef vaak nog met de hand om haar taalgevoel sterker te ontwikkelen. Goniometrie en integralen leerde ze nooit, aangezien zowel zijzelf als haar vader al snel doorhadden dat techniek haar niet interesseerde. Exacte wetenschappen leerde ze vooral om te begrijpen wat de maatschappelijke implicaties ervan zijn. De wetenschapsfilosofische geschiedenis interesseerde haar echter des te meer, want ze vond dat dit veel blootgaf over de ontwikkeling van de tijdsgeest op verschillende werelddelen in verschillende tijdperken.

 

Het mag duidelijk zijn dat Sofi genoot van uitstekend en vooruitstrevend onderwijs vanwege haar vader, wat haar enorm competent maakte voor de academische wereld. Dat werd duidelijk tijdens haar studies Sociologie, waardoorheen ze constant bij haar proffen uitblonk als excellente studente met inzichten die ver vooruit liepen op die van haar klasgenoten. Maar wat ook pijnlijk duidelijk werd waren de andere gevolgen van haar thuislessen, namelijk haar onwennigheid tussen andere studenten, die sociale omgang in grote groep wél gewoon waren door hun jarenlang schoollopen. Ze sloot zich dan ook af van de buitenwereld en spendeerde het grootste deel van haar tijd met haar neus in boeken en geschriften, gefocust op het leven aan de universiteit dat haar lag te wachten eens ze zou afstuderen. Een academische carrière lonkte, en het ontstaan van het studentenkamp gaf haar ook onmiddellijk een prachtig onderzoeksthema. Hoe je het echter ook draait of keert, de mens is een sociaal en affectief wezen dat nood heeft aan contact en de liefde van naasten. Zou haar tijd in Fly-over dan toch voor afleiding zorgen van haar in steen gebeitelde levensdoel?

 

Marcel

De oprichter en leider van het studentenkamp. Deze ambitieuze jongeman wil bovenal een politieke carrière uitbouwen. Zijn talent hiervoor werd al op jonge leeftijd duidelijk, nadat hij in het 5e leerjaar de hele school had aangezet om te staken in de middagpauze wegens de matige kwaliteit van het eten in de refter. Met honderden zaten ze in concentrische cirkels op de speelplaats, hun armen in elkaar gekruist, leuzen scanderend die hij voor hen voorzegde door een megafoon die hij op zijn zolder had gevonden. Na een onderhandeld gesprek van twee uur met de directeur was hij er niet alleen in geslaagd de school te laten zoeken naar een nieuwe cateraar, maar had hij voor hen ook een nieuwe sportzaal in de wacht gesleept.

 

Niet alleen op zijn school, maar in ook in Brugge, zijn stad van afkomst, was hij een gekend figuur. Zo had hij op zijn vijftiende, als lid van de lokale jeugdraad, voor een volle zaal in het gezicht van een schepen gezegd dat het zijn schuld was dat een jeugdhuis in Sint-Michiels was uitgegroeid tot een drugskot. Of het gegrond was of niet deed er niet toe, deze uitspraak zorgde in de laatste weken voor de lokale verkiezingen voor een polemiek die het einde van de arme man zijn carrière zou betekenen.

 

Politieke Wetenschappen was een logische keuze voor Marcel, al was een diploma voor hem gewoon iets wat je op je résumé moest kunnen zetten om als politicus serieus genomen te worden. In zijn eerste jaar sloot hij zich onmiddellijk aan bij de studentenraad van de faculteit. Na drie maanden schopte hij het daar tot vicevoorzitter, een jaar later verkoos de raad hem als hun leider. De verkiezingen voor de Faculteitsraad won hij niet gewoon, hij verdubbelde het vorige recordaantal stemmen en scoorde vijf maal zo hoog als zijn volgende tegenstander. Een simpele campagne had hiervoor gezorgd: in verschillende auditoria had hij duizenden flyers  achtergelaten met zijn naam in vette drukletters onder een close-up van zijn gezicht, en verder niets. Hij wist dat het gros aan studenten zich toch niet zou bezighouden met inhoudelijke programmapunten van kandidaten. Uit een lijst van vijf namen zouden ze diegene kiezen die ze kennen, omdat dit vertrouwen wekt. Dus zorgde hij ervoor dat de hele faculteit zijn naam en gezicht kende.

 

Dat Marcel goed weet hoe het spel te spelen neemt niets weg van zijn engagement en goede bedoelingen. Hij is een geboren leider die kost wat kost de juiste beslissingen wil maken voor diegenen over wie hij verantwoordelijkheid draagt. Hij heeft een goed hart en is een verlicht denker. Maar let op, schijn kan bedriegen…heeft hij misschien toch een verborgen agenda?

 

Boris

Deze jolige, altijd goedgemutste jongen is zeer populair bij de studenten in het kamp en had dan ook geen moeite om snel een grote vriendenkring uit te bouwen. In combinatie met zijn uiterlijk wordt hij dan ook wel eens niet onterecht ‘de teddybeer met dreads’ genoemd. Deze goede vriend van Marcel was één van de initiatiefnemers achter het kamp en maakt dus prominent deel uit van het kampbestuur, al trekt hij zich minder aan van het reilen en zeilen en is hij gewoon blij dat hij elke dag met zijn vrienden voor zijn tent kan hangen, pintjes drinken en hasjpijpjes roken.

 

Achter zijn glimlach en zijn speelse, grofgebekte opmerkingen gaat echter meer lijden schuil dan de meesten zouden denken. Sinds zijn vaders frauduleuze praktijken aan het licht kwamen heeft zijn moeder de grootste moeite om alle gemaakte schulden van hun luxeleven en verkeerd ingeschatte vastgoedinvesteringen af te betalen. Het leven in relatieve armoede is des te moeilijker als je tot je 15e verjaardag luxe hebt gekend en rijke vrienden hebt gemaakt op de elitescholen waar je je jeugd hebt doorgebracht.

 

Wanneer Boris zelf volwassen werd, voelde hij zich medeverantwoordelijk voor de inkomstenstroom van zijn gezin. De motivatie hiervoor is des te groter wanneer hij zijn moeders betraande glimlach ziet en ze hem op het voorhoofd kust telkens wanneer hij haar kan helpen de maandelijkse afbetalingen rond te krijgen, waaronder zijn zware studiekosten. Nu hij in het kamp woont, zijn de kosten gedrukt en komt het geld veel vlotter binnen. Soms vraagt zijn moeder zich wel af van waar hij dat inkomen nu plots heeft, maar ze beseft dat ze nu niet in de positie zit om zich daar te veel zorgen over te maken en besluit voorlopig bewust te geloven in haar zoons verhaaltjes…

 

Mascellano

Goeie vriend van Boris en meest prominente lid van de groep jongeren die binnen het kamp wel eens op denigrerende wijze ‘de scharters’ worden genoemd. Die hebben een zodanig extreem idee van vrijheid dat ze geloven dat niets van iemand is en dus alles van iedereen. Ze gebruiken dit als een excuus om te schooien en te stelen en zelf zo weinig mogelijk uit te geven in het vervullen van hun wensen en pleziertjes, vaak ten koste van anderen. De meesten zien ze als slecht opgevoed krapuul die hun geld gebruiken om hun verslavingen te onderhouden en niets nuttigs doen om het zelf terug te verdienen. Bij sommigen is dit zo, maar bij anderen zit er meer achter dan men op het eerste zicht zou denken…

 

Mascellano is zo iemand. Hij is niet wie iedereen denkt dat hij is. Hij is één van de eerste niet-studenten in het kamp, al doet hij wel iedereen geloven dat hij in zijn laatste jaar zit. In werkelijkheid overleeft hij van het dealen van harddrugs. Studeren zat er voor hem nooit in. Hij kent de absolute bodem van de stad. Met een vader in een gesloten psychiatrische instelling en een heroïneverslaafde moeder, had hij enkel zijn jonge oom om naar op te kijken. Die betaalde zijn school, zijn eten, zijn kleren en nam hem mee op uitjes naar pretparken en naar de zee. Mascellano had zich nooit afgevraagd van waar al dat geld kwam. Tot zijn twaalfde verjaardag, de dag waarop zijn rolmodel op de parking voor hun flatgebouw in boeien werd geslagen. Levenslang zou de uitspraak zijn van de rechter. Op dat moment werd het voor Mascellano duidelijk wat hij zou moeten doen om te overleven… 

 

Het kamp is voor hem de ideale afzetmarkt: veel studenten, weinig politiecontrole. Hij heeft er alle baat bij dat het een no-go zone blijft voor de politie. En hij is niet alleen, want laat opnieuw schijn niet bedriegen: hij is niet zomaar een lone wolf, er gaat meer schuil achter deze jongeman dan men zou denken…

 

Missy

Hoe ver zou je gaan om je ambities waar te maken? Als het van Missy afhangt, is het antwoord op deze vraag ‘alles’. Haar naam zien pronken in de aftiteling van de meest spraakmakende journalistieke reportages van het land, dat is haar levensdroom. Al van jongs af liep ze de straten op met haar plastieken speelgoedmicrofoon om willekeurige vreemden te ondervragen. Ze was gefascineerd door de verhalen die achter de gezichten van al deze mensen schuilgingen. Ze gaven inzicht in levens die heel anders waren dan deze die zij kende. Haar vragen waren zo pertinent voor een klein kind, dat sommigen haar bij hen thuis uitnodigden voor een theetje of een limonade en heel hun levensverhaal aan haar vertelden. Dit tot grote ergernis van haar ouders, die vaak ongerust de hele buurt samenriepen, op zoek naar hun dochter. Op den duur werd ze een ware bekendheid in de buurt. Iedereen kende het kleine meisje met blonde vlechtjes die de straten afschuimde op zoek naar goede verhalen. Tegen haar twaalfde begonnen mensen haar op te zoeken wanneer ze iets noemenswaardig hadden meegemaakt. Missy schreef hun verhalen dan op en verwerkte ze in haar blog.

 

Tijdens haar tienerjaren begon ze te beseffen hoe belangrijk haar werk nu zou kunnen zijn voor haar carrièrekansen later. Waar de mensen zichzelf vroeger vrijwillig bij haar blootgaven, begon ze nu ook steeds meer de verhalen neer te schrijven die mensen liever verborgen hielden. Iedereen in haar omgeving moest eraan geloven, tot haar ouders, leerkrachten en beste vrienden toe. Had de buurjongen ergens een pakje kauwgom gestolen? Missy wist het. Wanneer haar vriendinnen hun eerste joint rookten of pil pakten, stond het twee dagen later online. Ze had het huwelijk van haar ouders op de helling gezet toen ze rapporteerde over hoe haar vader elke middag een vriendin bij hem binnenliet, niet wetende dat zijn dochter speciaal de school zou verlaten om haar lunch op te eten in het parkje aan de overkant van de straat om deze affaire in de gaten te houden. Zo werkte ze iedereen tegen zich in het schild, waardoor mensen haar begonnen te vermijden. Op het einde van het middelbaar had ze geen vrienden meer over en haar familie wantrouwde haar, maar dat kon haar niet schelen. Ondertussen had ze contracten gekregen bij een populaire online opiniemaker en bij de lokale krant. Zo begon haar carrière.

 

Toen enkele studenten hun tent opzetten onder de oude fly-over in het Zuidpark, was ze er natuurlijk als eerste bij. Haar artikeltje over het studentenkamp zou haar leven veranderen. Ze had niet verwacht dat het zo’n vaart zou lopen. Al snel werd ze de vaste verslaggeefster in Fly-over en kreeg ze de kans om haar droom waar te maken en live verslag uit te brengen op de grootste zender van het land. Maar de bright lights van de media schijnen iets minder fel achter de schermen en ze zou al gauw geconfronteerd worden met enkele verwerpelijke persoonlijkheden en hun verachtelijke waarden. Is Missy wel uit het juiste hout gesneden voor deze wereld?

 

En anderen...

Adriana: Eén van de mede-oprichters van het kamp en lid van de Organisatie. Voor deze vriendin van Marcel is het verblijf in het kamp een noodzakelijkheid. Ook haar ouders waren de typische slachtoffers van gentrificatie, die vaak onbedoeld voornamelijk de allochtone gemeenschappen in Gent treft.

 

Klaas & Sandor: Twee cybersecurity studenten die Boris onlangs heeft leren kennen, die helemaal on board waren met het idee van zijn protestactie. Zij werken iets meer achter de schermen dan de andere leden van de Organisatie, maar hun belang voor het kamp is niet te onderschatten. Van het aftappen van gratis Wi-Fi van het stadsnetwerk tot de creatie van open source informatieplatformen voor het kamp… Zij doen de digitale wereld van Fly-over draaien.

 

Elke Sierens: De neoliberale burgemeester die het beleid gericht op economische groei van haar voorgangers verderzet. Haar focus ligt op het verder doen groeien van de tech-hub net buiten de stad door hen middelen toe te kennen en stadsvernieuwingsprojecten goed te keuren om rijke ingenieurs en zakenlui aan te trekken. Ondertussen weten we natuurlijk waar dit toe geleid heeft. De burgemeester is dan nu ook aangewezen op het oplossen van het probleem dat hun beleid nu gecreëerd heeft: het quasi-illegale kamp in het Zuidpark dat echter op veel bijstand kan rekenen van de universiteit en de media.

 

Marwan Hadji: De huidige rector van de Universiteit Gent, die tracht een vernieuwingsgolf teweeg te brengen binnen de instelling. Hij wil onder andere dat de unief terug nauwer aansluit bij de leefwereld van de jongeren en probeert daarom zelf een ingang te vinden bij die groep. Hij wil koste wat kost de misnoegde studenten aan de universiteit houden en probeert zijn gewicht in de schaal te leggen in het debat rond de eisen van de studenten.

 

Big Bas: Een vriend van Mascellano, die door die laatste echter weinig gerespecteerd wordt. Als een beer van een vent met een iets minder substantieel verstand wordt hij door Mascellano vooral, buiten zijn besef om, gebruikt als een bodyguard die hem beschermt tijdens zijn deals.

 

Khalid: Wie is Khalid eigenlijk echt? Wie weet wat er schuilgaat achter dit heimelijke figuur? Mascellano is waarschijnlijk één van de weinigen die weet wie hij werkelijk is en waar hij vandaan komt. Deze kennis boezemt hem des te meer angst in...